(Przekierowano z Jezus)
Jezus Chrystus (z hebr. Jehoszua = "Jahwe pomocą" i z gr. χριστo'ς /christós/ - "pomazaniec, mesjasz"), Jezus z Nazaretu (aram. Jeszu ha-Nozri), to osoba uważana przez chrześcijan za założyciela ich religii, zbawiciela i Syna Bożego. Większość wyznań chrześcijańskich uważa go za jedną z trzech osób będących jednym Bogiem.
| Spis treści |
Istnieje niewiele dokumentów niechrześcijańskich mówiących o Jezusie, a oryginalność tych, które istnieją jest podważana, lub też traktują one o Jezusie w sposób bardzo ogólnikowy. Dokumenty chrześcijańskie natomiast, w niektórych sprawach, podają różne wersje, a część podawanych w nich faktów jest historycznie niewiarygodnych.
Fragment w Starożytnościach Józefa Flawiusza zwany Testimonium Flavianum jest dziś często uważany za sfałszowany przez późniejszych kopistów chrześcijańskich w III lub IV wieku. Nie wiadomo czy został wstawiony na miejsce innego fragmentu mówiącego o Jezusie, czy też został po prostu dopisany.
Swetoniusz, w Żywotach cezarów pisze, że cesarz Klaudiusz wypędził z Rzymu Żydów, którzy nieustannie wichrzyli podżegani przez jakiegoś "Chrestosa". Chrestos to jednak rzeczywiste greckie imię z tamtych czasów, a fragment ten wydaje się mówić raczej o osobie, która właśnie wtedy znajdowała się w Rzymie, czyli nie o Jezusie.
Pliniusz Młodszy w liście do cesarza Trajana, pisze o chrześcijanach w Azji Mniejszej. Pliniusz pisze jedynie, że modlili się oni do "Chrystusa", nic zaś nie pisze o samym Jezusie.
Tacyt, w Rocznikach, roku 117, opisując prześladowania za cesarza Nerona pisze: "dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których nienawidzono za ich zbrodnie, a których pospólstwo chrześcijanami nazywało. Początek tej nazwy dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany został na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata, a przytłumiony na razie zgubny zabobon znowu wybuchnął, nie tylko w Judei, gdzie się to zło wylęgło, lecz także w stolicy, dokąd wszystko, co potworne albo sromotne, zewsząd napływa i licznych znajduje zwolenników". "Roczniki" powstały blisko wiek po fakcie, kiedy istniały już Ewangelie i dość liczne grupy chrześcijan, więc fragment ten jest najpewniej źródłem wtórnym. Niektórzy powątpiewają w jego autentyczność ze względu na użycie nazwy "chrześcijanie", która nie była stosowana przez samych chrześcijan, a której najwcześniejsze pewne wystąpienie datuje się na drugą połowę II wieku.
Archiwa rzymskie oraz wielu rzymskich i żydowskich historyków tamtego okresu, milczą na temat Jezusa, choć notują bardzo wiele drobnych wydarzeń. Są to m.in.:
Dokumenty chrześcijańskie to przede wszystkim Ewangelie oraz inne pisma Nowego Testamentu. Były one napisane w wiele lat po śmierci Jezusa, choć dokładne daty są sporne. Szacunki dla poszczególnych Ewangelii wachają się od kilku lat przez rokiem 70 (data upadku Jerozolimy), czyli około trzydziestu lat po opisanych wydarzeniach, do pierwszej czy nawet drugiej dekady II wieku, czyli nawet osiemdziesięciu lat po.
Według tradycji chrześcijańskiej, dwie z nich — ewangelie Jana i Mateusza zostały spisane przez bezpośrednich uczniów Jezusa, ewangelie Marka i Łukasza zaś zostały napisane przez świadków pośrednich.
Mówią one o pewnych wydarzeniach, które nie są udokumentowane w żadnych innych źródłach historycznych:
Dokumenty chrześcijańskie nie zgadzają się między sobą w pewnych sprawach:
Całun Turyński (ang. The Shroud of Turin) to płótno, w które rzekomo miał zostać owinięty Jezus po śmierci, i które zawiera negatywowe, obustronne (od przodu i tyłu) odbicie ciała zmarłego mężczyzny, z ranami na stopach, nadgarstkach i głowie oraz wieloma obrażeniami na całym ciele. Charakter i umiejscowienie ran odpowiada opisowi z Ewangelii.
W 1988 r. trzy niezależne grupy naukowców metodą datowania opartego o radioizotop węgla 14C określiły wiek całunu na ok. 600 lat. Niektórzy sugerowali, że wynik taki może być efektem zanieczyszczeń bądź wymiany radioizotopów w czasie pożaru jaki miał miejsce w 1532 roku.
Pierwszy z zarzutów trudno określić inaczej niż jako absurdalny - masa zanieczyszczeń musiałaby ponad dwukrotnie przekraczać masę całunu (ściślej - ilość węgla w nim zawartego), a i to tylko w przypadku jeśli całość zanieczyszczeń jest współczesna. Jeśli przyjmiemy, że zanieczyszczenia odkładały się równomiernie przez cały czas istnienia całunu, w żaden sposób nie może on mieć więcej niż dwukrotność stwierdzonej daty, nawet jeśli składałby się praktycznie w całości z zanieczyszczeń. Co do drugiego zarzutu - nienaruszona proporcja między dwoma stabilnymi izotopami węgla - 12C i13C przeczy możliwości wystąpienia frakcjonowania izotopowego w tym przypadku, przez co hipoteza ta wydaje się mało wiarygodna.
Ze względu na nienaukową stronę Całunu Turyńskiego, powstaje wciąż wiele nowych hipotez, które próbują tłumaczyć dlaczego, w rzekomo 2000-letnim płótnie, wskazania 14C wykazują jedną trzecią tego wieku. Żadna z tych hipotez nie uzyskała jak na razie akceptacji szerszych środowisk naukowych. Często sugeruje się wykonanie dodatkowych badań całunu, na co kościół katolicki się nie zgadza ze względu na wiążące się z tym uszkodzenia całunu.
Tym niemniej niewyjaśnione jest, w jaki sposób powstał obraz na płótnie. Zakładając fałszerstwo dokonane w średniowieczu, zagadkowe jest w szczególności dlaczego całun jest wizerunkiem w negatywie (fotografię wynaleziono dopiero w XIX wieku), a także skąd średniowieczny fałszerz miał tak doskonałą znajomość anatomii, dlaczego wbrew istniejącej ikonografii otwory po gwoździach znajcują się na nadgarstkach, a nie dłoniach, skąd wiedziano, że wbicie gwoździa w nadgarstek spowoduje podgięcie kciuka pod spód dłoni, itp. W każdym razie, hipoteza średniowiecznego pochodzenia całunu pozostawia nie mniej zagadek niż założenie pochodzenia z I w.
Datę śmierci Jezusa rekonstruuje się na lata 30. pierwszego wieku naszej ery. Ewangelie podają datę piątek, 14/15 nisan (wg kalendarza żydowskiego). Na podstawie tych danych datę jego śmierci można wyznaczyć na 7 kwietnia 30 roku (wówczas byłby to 14 nisan 3790 AM) lub też, co mniej prawdopodobne, na 3 kwietnia 33.
Zgodnie z przekazem biblijnym, Jezus Chrystus urodził się jako syn żydowskiej kobiety z małej wioski Nazaret w północnej Palestynie, o imieniu Maria (grecko-hebrajskie imię: Miriam), której mężem był wiejski cieśla o imieniu Józef (grecko-hebrajskie imię: Josef), który zgodnie z przekazem był w prostej linii potomkiem króla Dawida. Józef nie był jednak, według przekazu, biologicznym ojcem Jezusa, gdyż Maria poczęła Jezusa cudownie, duchowo zapłodniona przez Boga, przez co pozostała dziewicą. Zgodnie z przekazem biblijnym Jezus nie urodził się jednak w Nazarecie, lecz w wiosce Betlejem (z hebrajskiego: "dom chleba") niedaleko Jerozolimy (z hebrajskiego: "miasto pokoju"), gdzie Maria i Józef udali się na spis powszechny zainicjowany przez cesarza rzymskiego Oktawiana Augusta. W niesprecyzowanym czasie po porodzie, który miał miejsce w ubogiej stodole (lub grocie), rodzina Jezusa wróciła do Nazaretu, gdzie Jezus wychowywał się i żył aż do 30. roku swojego życia. Imię Józefa zostaje wymienione w Biblii po raz ostatni gdy Jezus miał 12 lat. Tradycja mówi, że w bliżej nieokreślonym momencie Józef zmarł, a syn przejął jego obowiązki wiejskiego cieśli i opiekował się matką.
Pod koniec tego okresu pojawił się prorok Jan Chrzciciel, który u brzegów rzeki Jordan masowo dokonywał aktów chrztu. Jan wysłał do Jezusa swoich uczniów z zapytaniem, czy to on jest Mesjaszem. Jezus potwierdził, chociaż nie wprost, a następnie pojawił się u Jana prosząc o chrzest. Jan Chrzciciel chrzcząc Jezusa stwierdził publicznie, że jest on największym z proroków, oczekiwanym przez żydów mesjaszem i jednocześnie synem Boga. Od tego czasu zaczyna się wędrówka, czynienie cudów i nauczanie Chrystusa. Wśród tych cudów opisywanych w Ewangeliach są: wskrzeszenie umarłego człowieka (Łazarza), spektakularne uzdrowienie niewidomego, chorego psychicznie i kulawego, wiele uzdrowień trędowatych i cierpiących na inne choroby, wygonienie demonów z opętanych, zamiana wody w wino, cudowne rozmnożenie chleba, chodzenie po wodzie i wiele innych. Cuda opisywane w Ewangeliach mają zawsze charakter poglądowy tzn. służą wzmacnianiu przekazu słownego nauczania i wykazywaniu przewagi cnót zwanych obecnie chrześcijańskimi - a więc miłości, wiary i nadziei, nad stosowaniem się do innych systemów wartości. W trakcie tej wędrówki Jezus wybiera sobie grupę dwunastu uczniów, którzy po jego śmierci będą kontynuować jego dzieło. W trakcie tej wędrówki Jezus zdobywał coraz większą popularność. Nauczanie Jezusa - w formie jaka została przekazana w Ewangeliach - jest podstawą wiary chrześcijańskiej. Nauczanie to było prowadzone na bazie Starego Testamentu, jednak treści starotestamentowe zostały pogłębione przez nowe, kluczowe dla chrześcijaństwa pojęcia - takie jak miłosierdzie, sprawiedliwość, miłość, nadzieja, wybaczanie, współczucie, braterstwo, równość itp.
Na skutek niezgodności nauk Jezusa z obowiązującą wtedy oficjalną formą judaizmu i dużej popularności nowego ruchu, saduceusze postanowili pojmać i zabić Jezusa. Nie zważając na to Jezus zdecydował się, wraz ze swoimi uczniami, wjechać do Jerozolimy. Na dzień przed swoim pojmaniem wyprawił wieczerzę dla uczniów zwaną Ostatnią Wieczerzą, na której przepowiedział swój przyszły los i pożegnał się z uczniami. Następnego dnia, nad ranem, zdradzony przez jednego z uczniów - Judasza, Jezus został pojmany i osądzony przez religijny sąd żydowski - Sanhedryn. W jego sprawie próbował jeszcze interweniować rzymski namiestnik Judei - Poncjusz Piłat, który jednak niczego nie wskórał i ostatecznie "umył ręce" od sprawy, w charakterystycznym geście rzymskich urzędników umywania rąk po dokonaniu sprawiedliwego sądu. Jezus został ukarany zgodnie z rzymskimi zasadami tzn. został ukrzyżowany. Kara ta polegała na niesieniu przez skazanego ciężkiego, drewnianego krzyża (stauros) z aresztu do miejsca kaźni, a następnie przybiciu do krzyża i wiszeniu na nim, aż do śmierci z wycieńczenia. W Ewangeliach proces niesienia krzyża i moment śmierci Jezusa jest bardzo szczegółowo opisany. Obejmuje on kilka upadków, rozmowy z matką, pomoc w niesieniu krzyża, założenie korony cierniowej, akt przybicia do krzyża, napojenie Jezusa octem zamiast wodą, gry w kości pomiędzy żołnierzami o jego szaty, rozmowy z dwoma pospolitymi przestępcami, którzy byli ukrzyżowani wspólnie z Jezusem, moment śmierci oraz zdjęcie z krzyża i złożenie w grobie. Zgodnie z Ewangeliami Jezus faktycznie umarł na krzyżu, jednak trzeciego dnia po złożeniu jego zwłok w kamiennym grobie wstał z martwych i o własnych siłach wyszedł z grobu, a następnie przez kilkanaście dni nawiedzał swoich uczniów podnosząc ich na duchu i tłumacząc sens swojej męczeńskiej śmierci. Ewangeliczny opis śmierci i zmartwychwstania Jezusa ma kluczowe znaczenie dla chrześcijaństwa, gdyż stanowi podstawę liturgii większości kościołów chrześcijańskich i jest jednocześnie rodzajem alegorii losu ludzkiego i najwyższym wzorcem zdolności do poświęcania swojego życia w imię miłości.
Ostatnia Wieczerza - Leonardo da Vinci
...istnieje też wiele innych wyjaśnień. Niektórzy widzą tu ingerencje UFO, inni uważają Ewangelie za parafrazę innych pism (np. Llogari Pujol uważa, że użyte zostały pisma staro-egipskie), jeszcze inną teorią jest, że nie należy Ewangelii traktować dosłownie, lecz szukać w nich tajemnego przekazu za pomocą analizy symboli (gnostycyzm) lub ostatnio komputerowej analizy znaków.
Zobacz też: geneza świąt Bożego Narodzenia.
 The Shroud of Turin: The Most Up-To-Date Analysis of All the Facts Regarding the Church's Controversial Relic |
 Relics: The Shroud of Turin, the True Cross, the Blood of Januarius...History, Mysticism, and the Catholic Church |
 Sacred Blood, Sacred Image : The Sudarium of Oviedo, New Evidence for the Authenticity of the Shroud of Turin |
 The Shroud of Turin: An Adventure of Discovery | ||||
 Second Messiah: Templars, the Turin Shroud and the Great Secret of Freemasonry |
 The Mystery of the Shroud of Turin: New Scientific Evidence |
 The Shroud of Turin: A Case of Authenticity |
 Holy Shroud of Turin | ||||
 Report on the Shroud of Turin |
